دیروز فیلم "Funny Gril" "بابارا استرایسند" را دیدم ... و باز هم این زن دلم را برد ....فیلم "The Way We Were" هم همین خصوصیت را داشت ...من فیلم را با حساسیت و توجه عاشقانه به "رابرت ردفورد" شروع کردم ... و یک دل نه صد دل عاشق استرایسند شدم ... اینجا هم. جالب این که من نه صدای استرایسند را دوست دارم و نه سبک خواندنش را... خودش را. یک پارچه استعداد است ... و روح.

دیگر از اینکه مخاطبت نیستم غمگین نمی شوم. زمان گفتگو برایم گدشته است.

بابا می گوید: یوسف .. یوسف ... صدای رد روستر را در بیاور! می خندد: اواولی اوواوو
صدای دانکی: یعععااااا یععععاااا
صدای بلک شیپ: بع ع ع ع ع
و همینطور یک به یک با هم ادامه می دهند.
دلم ضعف می رود.
می گویم: ماچ بده! لپش را جلو می آورد. می گویم: لب! بوسه ی نرمی روی لب به من می دهد.

می میرم برایش.

هر بار که یوسف را در آسایش خانه ام در تورنتو حمام می کنم ... خشکش می کنم و لباس می پوشانمش ... هر بار که برایش یک بشقاب توت فرنگی تازه می گذارم و او با لذت می خورد ... هر بار که در کمد در انتخاب بین این شلوارش با ان دیگری برای لحظه ای تامل می کنم ... هر بار که شکلات می خورد و چشمانش از لذت می درخشد ... به زنانی فکر می کنم که به علت جنگ آواره اند .. به زنان فلسطینی ... به زنی در شهری از لیبی که نه غذایی دارد برای بجه هایش ... نه هیچ چیز دیگری ... و می دانم-حالا دیگر می دانم- که از اینکه نمی تواند به کودکش چیزهایی به این سادگی را بدهد چقدر در عذاب است ... و گریه می کنم. هر روز.
جهانی ساخته ایم ... لبریز از رنج مادران ... مادران زندانی ها ... مادران سربازانی که در گل و لای سنگرها می خوابند ... مادران گرسنگان و رانده شدگان و بیماران ایدز ... مادران جسدهای سوراخ سوراخ در سرزمینهای مواد مخدر و فحشا ...
جهانی ساخته ایم مملو از اندوه.
اینروزها از همیشه غمیگنترم ... وقتی که با یوسف شادترین لحظات را می گذرانیم.

خیلی خوشگل شده است -می دانم ... حکایت سوسکه است و دیوار و مامانش-
پدرش دوستش ندارد ... پرستشش می کند ... بی آنکه بداند روزی چند بار تکرار می کند: چطور شد که اینطوری شدی؟
و اینرا با چنان عشقی می گوید که دل آدم آب می شود.
مجموعه ی زیبایی هستند ... پدر و پسر.
اوقاتی که در کنارم هستند ... آرامترم.

who? ...
when? ...
where? ...

me?
with whom? to whom? for whom?

I cant believe it.
It sounds so stupid now.
Now.

Now that I am here.

نه
سراب نبود
كه هرچه فاصله‌ها را طي مي‌كردم
دورتر رود
به چشمم چشمه‌اي بود
كه چون مي‌رسيدم
دست از من مي‌شست


شهاب مقربیــــــن

.
پدر!
من یوسفم
تو از برابر چاهم گذشتی
و صدای هواپیما نگذاشت که صدایم را بشنوی.

برادران تنی
پیرهنم را در موزه حراج کرده‌اند
و برای فروش کتاب‌هائی
درباره‌ی من
به سفر می‌روند.


شمس لنگرودی
از كتاب "صبح آفتابي تان به خير گرگ برفي"

{موقعیت} شنبه عصر به وقت تورنتو ... چند ساعتی مانده به سال تحویل ... مبتلا به آنفولانزای سخت
{نورپردازی} پرده ها کشیده ... اتاق نیمه تاریک
{جزییات} روی مبل دراز کشیده ام ... سه تا گربه دو رو بر پلاس هستند

باز عید رسید ... باز من هفت سین را چیدم ... پسرک پیش باباجانش است ... و داریوش دارد راجع به کوچه ی بن بستی می خواند که به هیچ جا پیوسته نیست و لابد همین است که من نمی توانم راه بازگشت به آن را پیدا کنم.
ایرانیان نیو ییر ساکز! آلویز!

.
هفت سین امسال
را تو برمی چینی.
با دستهایت سرد و سیاه

سپاه ... سرکوب ...
سلول انفرادی ...سرها بر دارها ...
سیاه جامه بر تن ها ... سکوت ...
...ستم.

ما اما هفت سین خودمان را می چینیم. سبز

Is it strange that " I never feel like a woman!" ???
As, I do not feel my sxuality as any issue in the life I manage!!
It never has.

I feel like me, Like Leila!! and it does not matter what is in my panties!
It is not even being a human ... no name there is ... it is just being.
I feel it.

نشد ننویسم!!

می دانی ... یک کمی زمان لازم است ... کمی ... گاهی چند ماه ... گاهی جندسال ... تا بدانم و بپدیرم و حتی دوست بدارم که چرا راهمان از هم جداست.
همیشه اما می رسید به همینجا. نه تنها پذیرش آنچه اتفاق افتاده است ... بین من و تو ... که دوست داشتنش.